# Nomoj en Esperanto: tradiciaj formoj kaj reguloj

Source: https://esperantopedia.org/eo/iloj/nomoj/
Language: eo
Updated: 2026-10-30

> Kiel Esperanto traktas personajn nomojn: Johano, Petro, Aleksandro, finaĵo -o aŭ -a, -ino, -ĉj- kaj -nj-. Serĉebla listo de tradiciaj formoj.

Plej multaj esperantistoj simple konservas sian nomon – *Ana*, *Tomasz*, *Keiko* – kaj skribas ĝin tiel, kiel oni skribas ĝin en ilia lingvo. Multaj oftaj nomoj havas ankaŭ **tradician Esperantan formon**, formitan kiel ĉiu Esperanta substantivo per la finaĵo *-o*: *Johano* (angle *John*), *Petro* (*Peter*), *Aleksandro* (*Alexander*). La listo sube helpas trovi la vian; ĝia maldekstra kolumno montras la anglan formon de la nomo.

<!--names-->

## Kiel fari el via nomo Esperantan nomon

**Reskribu vian nomon laŭ ĝia sono per Esperantaj literoj kaj aldonu la substantivan finaĵon *-o*: *Mia nomo estas Johano*.** Vi povas ankaŭ lasi vian nomon senŝanĝa, kaj *Mia nomo estas John* estas same ĝusta. PMEG, la referenca gramatiko de Esperanto, diras, ke nomo povas konservi sian originalan formon aŭ esti tute adaptita, kaj ke nenia metodo taŭgas en ĉiu situacio.

Sekvu jenajn paŝojn:

1. **Serĉu tradician formon** en la supra listo. Oftaj personaj nomoj havas establitajn Esperantajn formojn.
2. **Alie reskribu ĝin laŭ sono.** Uzu unu Esperantan literon por ĉiu sono ([alfabeto](https://esperantopedia.org/eo/lerni/alfabeto/)), ekzemple *Yosiko* → *Joŝiko* kaj *Elisabeth* → *Elizabeto*. Pri tajpado de ĉ, ĝ, ĥ, ĵ, ŝ kaj ŭ vidu la saman paĝon.
3. **Aldonu *-o*, se la nomo devas funkcii kiel Esperanta substantivo.** Plene adaptitan nomon povas prononci ĉiu, kiu lernis Esperanton, kaj ĝi ricevas ĉiujn finaĵojn, inkluzive de la [akuzativo](https://esperantopedia.org/eo/gramatiko/akuzativo/): *Mi konas Johanon.*

### Ekzemploj de establitaj formoj

| Esperanto | La sama nomo aliloke | Rimarko |
|---|---|---|
| *Johano* | John, Jean, Johannes, Juan, Jan | Vira nomo de hebrea deveno |
| *Petro* | Peter, Pierre, Pedro, Piotr | Vira nomo de greka deveno |
| *Ludoviko* | Louis, Ludwik, Ludwig, Luis | Antaŭnomo de Zamenhof: *Ludoviko Lazaro Zamenhof* ([biografio](https://esperantopedia.org/eo/pri-esperanto/zamenhof/)) |
| *Mario* | Mary, Maria, Marie; ankaŭ Mario, Marius | ReVo listigas ĝin kiel virinan nomon (ekzemple Maria, patrino de Jesuo) kaj kiel viran nomon de latina deveno |
| *Anno* | Anne, Anna, Ana | Virina nomo; la Fundamenta formo, skribata ankaŭ *Anna* |
| *Elizabeto* | Elizabeth, Élisabeth | Virina nomo; la Fundamenta formo, skribata ankaŭ *Elizabeta* |

### Virinaj nomoj: -o, -a aŭ -ino

Virinaj nomoj ricevis la finaĵon *-o* jam ekde la komenco: PMEG atentigas, ke la Fundamento mem uzas *Anno*, *Mario*, *Klaro* kaj *Sofio*, kaj nomas tion la modelo. Nomoj finiĝantaj per *-a*, kiel *Maria* kaj *Anna*, estas disvastiĝintaj, kaj PMEG diras, ke oni almenaŭ toleru ilin. Ili estas senproblemaj, kiam la originala nomo jam finiĝas per *-a*, ĉar la nomo tiam kalkuliĝas kiel neadaptita.

La sufikso *-in-* normale ne necesas. Ĝi helpas, kiam nomo estas komuna kun viroj: *Mario* povas esti ankaŭ vira nomo, do virino povas esti *Mariino* – aŭ simple *Maria*. PMEG malkonsilas inventi *-a*, kiun la originalo ne havas: *Miriamo*, ne *Miriama*, kaj *Joŝiko*, ne *Joŝika*.

### Familiaj nomoj kaj finaĵoj

Ofte nur la antaŭnomo estas adaptata, kaj la familia nomo restas, kiel ĝi estas skribata. La akuzativa *-n* aperas nur ĉe la adaptita antaŭnomo: *Mi konas Johanon Smith.* PMEG nomas tion kutimo, ne regulo.

| Via nomo finiĝas per… | Kiel ĝi ricevas la akuzativon |
|---|---|
| *-o* (adaptitaj nomoj) | *-n* rekte: *Mi vidis Johanon.* |
| Vokalo (senŝanĝa) | *-n* rekte: *Ĉu vi konas Annan?* |
| Konsonanto (senŝanĝa) | Aldonu *-o* antaŭ *-n*, aŭ lasu for *-n*, kiam la senco estas klara: *Ana vidis Peter.* |
| Titolo staras unue | Nur la titolo ricevas *-n*: *Mi vidis doktoron Smith.* |

### Kiam ne ŝanĝi sian nomon?

Konservu vian nomon, kiel ĝi estas skribata, kiam homoj devas rekoni ĝin en skribo, ekzemple en profilo, subskribo de aŭtoro aŭ publikaĵo. PMEG diras, ke senŝanĝaj nomoj utilas, kiam la originala skribo gravas, kaj ke plene adaptita formo ne ĉiam estas rekonebla, se la nomo ne estas bone konata. La familia nomo de Zamenhof mem restas senŝanĝa en Esperanto.

La kosto de senŝanĝa nomo estas la prononco, ĉar ne ĉiu scias, kiel ĝi legiĝas en via lingvo. PMEG sugestas montri aŭ la originalan prononcon aŭ Esperantstilan, kaj ne legi la nomon, kvazaŭ ĝi venus el alia lingvo. Nomo en nelatina skribo estas normale transskribata per latinaj literoj, laŭ oficiala sistemo aŭ per la Esperanta alfabeto. Niaj [bazaj frazoj](https://esperantopedia.org/eo/frazoj/bazaj/) montras, kiel sin prezenti.

## Kiel Esperanto formas nomojn

- **Tradiciaj formoj finiĝas per -o.** La generacio de Zamenhof donis al ĉiu nomo la substantivan finaĵon: *Johano*, *Mario*, *Anno*. Tiun formon oni vidas en pli malnovaj libroj kaj en la Biblia traduko. Tian formon havas ankaŭ la nomo de la kreinto: *Ludoviko Lazaro Zamenhof* (vidu [Zamenhof](https://esperantopedia.org/eo/pri-esperanto/zamenhof/)).
- **Virinaj nomoj hodiaŭ ofte finiĝas per -a.** Nuntempaj parolantoj ofte skribas *Maria*, *Anna* aŭ *Klara* anstataŭ *Mario*, *Anno*, *Klaro*, ĉar la finaĵo *-a* sonas nature en multaj lingvoj.
- **La virina sufikso -in- ankaŭ funkcias.** *Petro* → *Petrino*, *Paŭlo* → *Paŭlino* por virinaj formoj de viraj nomoj.
- **Skribo sekvas prononcon.** Nomo adaptita al Esperanto estas skribata per Esperantaj literoj: *Ŝarloto* (*Charlotte*), *Ĝorĝo* (*George* kiel prononcata angle; la tradicia formo estas *Georgo*).
- **Karesformoj uzas -ĉj- kaj -nj-.** *Johano* → *Joĉjo*, *Mario* → *Manjo*. Pli pri tiuj [sufiksoj](https://esperantopedia.org/eo/gramatiko/sufiksoj/).

## Akuzativo kaj akcento de nomoj

Nomo, kiu finiĝas per *-o*, ricevas la akuzativon kiel ĉiu substantivo: *Mi vidis Johanon.* Nomo sur *-a* simple ricevas *-n*: *Mi vidis Marian.* Se nomo ne havas Esperantan finaĵon, vi povas konservi ĝin kaj aldoni la finaĵon *-o*, kiam vi volas, ke ĝi funkciu kiel Esperanta substantivo, ekzemple en la [akuzativo](https://esperantopedia.org/eo/gramatiko/akuzativo/): *Mi vidis Tomason.* La akcento, kiel ĉiam, falas sur la antaŭlastan silabon: Jo-**HA**-no, A-lek-**SAN**-dro.

Se via nomo ne troviĝas en la listo, konservu ĝin aŭ adaptu ĝin: skribu ĝin per Esperantaj literoj laŭ prononco kaj aldonu *-o*.

## Oftaj demandoj

### Kio estas „John” en Esperanto?
La tradicia Esperanta formo de „John” estas *Johano*. Viro nomata John povas ankaŭ konservi sian nomon kiel *John* – ambaŭ estas ĝustaj.

### Ĉu mi devas esperantigi mian nomon?
Ne. Plej multaj esperantistoj konservas sian nomon. Esperantaj formoj de nomoj estas tradiciaj kaj libervolaj, same kiel nacilingvaj variaĵoj de nomoj en aliaj lingvoj.

### Kial virinaj nomoj en Esperanto finiĝas per -o?
En la fruaj tempoj ĉiu substantivo, ankaŭ nomo, finiĝis per *-o*, la gramatike neŭtra finaĵo. Hodiaŭ ambaŭ stiloj estas uzataj: *Mario* kaj *Maria* estas ambaŭ ĝustaj.

### Kiel formi la akuzativon de nomo sen la finaĵo -o?
Nomoj sur *-o* kaj *-a* ricevas *-n* rekte (*Johanon*, *Marian*). Por aliaj nomoj oni aldonas *-o* kaj poste *-n*: *Tomas* → *Tomaso* → *Tomason*.

### Kiel diri „mia nomo estas” en Esperanto?

Diru *Mia nomo estas Ana.* aŭ *Mi nomiĝas Ana.* Ambaŭ estas ĝustaj, kaj la nomo povas esti via propra aŭ ĝia Esperanta formo. Pliajn salutojn vidu en la paĝo pri [bazaj frazoj](https://esperantopedia.org/eo/frazoj/bazaj/).

### Ĉu mi aldonu -o al mia nomo?

Nur se vi volas, ke ĝi funkciu kiel Esperanta substantivo, ekzemple por aldoni la akuzativan *-n*. Senŝanĝaj nomoj estas same ĝustaj. Nomo finiĝanta per vokalo povas ricevi *-n* rekte (*Annan*), kaj nomo finiĝanta per konsonanto povas ricevi *-on* aŭ resti, kiel ĝi estas, kiam la senco estas klara.

### Kiel skribi mian nomon per Esperantaj literoj?

Skribu ĉiun sonon per unu Esperanta litero, kiel en *Joŝiko* (el *Yosiko*), kaj anstataŭigu literojn, kiujn Esperanto ne havas, kiel *w*, *y*, *q* kaj *x*, per Esperantaj literoj por la sonoj, kiujn ili reprezentas. La alternativo estas konservi la originalan skribon aŭ plene adapti ĝin per *-o*, kiel *Elizabeto* por Elisabeth.

## Fontoj

- Nomoj kaj iliaj ekvivalentoj: [Reta Vortaro](https://reta-vortaro.de/) (GPL 2.0) kaj [Wiktionary](https://en.wiktionary.org/wiki/Category:Esperanto_given_names) (CC BY-SA 4.0).
- Ekvivalentoj, kiujn Reta Vortaro ne havas: la kutima angla formo de ĉiu nomo, kontrolita laŭ la angla Vikipedio. *Aleksio* (ruse Алексей) ne estas kapvorto de Reta Vortaro; tiun formon uzas ekzemplaj frazoj de Reta Vortaro kaj Vikipedio ([Aleksio Savrasov](https://eo.wikipedia.org/wiki/Aleksio_Savrasov)).
- Artikoloj de Reta Vortaro: [Johano](https://reta-vortaro.de/revo/art/johan.html), [Petro](https://reta-vortaro.de/revo/art/petr.html), [Ludoviko](https://reta-vortaro.de/revo/art/ludovik.html), [Mario](https://reta-vortaro.de/revo/art/mari.html)
- [PMEG: Propraj nomoj](https://bertilow.com/pmeg/gramatiko/propraj_nomoj/index.html), precipe [35.1 Nomspecoj](https://bertilow.com/pmeg/gramatiko/propraj_nomoj/nomspecoj.html), [35.2 Ne-esperantigitaj nomoj](https://bertilow.com/pmeg/gramatiko/propraj_nomoj/ne-esperantigitaj.html) kaj [35.3 Esperantigitaj nomoj](https://bertilow.com/pmeg/gramatiko/propraj_nomoj/esperantigitaj.html) (CC BY-SA 4.0)
- Vikipedio, [Ludoviko Lazaro Zamenhof](https://eo.wikipedia.org/wiki/Ludoviko_Lazaro_Zamenhof)