imperativo

Meaning

1. imperative

Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org

Related meanings: imperative mood

Wiktionary (English translation tables), CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org

Definition in Esperanto

1. Gramatika modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa propozicio (ekz.: venu!; ne faru tion!); la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en sendependaj aŭ dependaj propozicioj
   • imperativo de la dua persono de singularo
   • en ĉiuj hebreaj verboj, la finaĵo de la plurala imperativo estas -u: ŝir „kanti“ (aŭ „kanto“) → ŝiru „kantu“ .

   see also: subjunktivo, volitivo

2. Ordona, nepra formulo de morala devo
   • la imperativo de la konscienco
   • la morala imperativo estas teorie rekompencenda

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Pronunciation

IPA

/im.pe.raˈti.vo/

Syllables

im·pe·ra·TI·vo

Listen

▶ Wikimedia Commons

Word structure

1. imperativrootimperativo
2. oendingnoun

Forms

Example sentences

• Italalingvaj imperativoj konfuzas min.Italian imperatives confuse me. #11113384
• Tio ne estas la infinitivo, sed la imperativo.That isn't the infinitive. It's the imperative. #13296584
• Tio estas la imperativo.It's the imperative mood. #13412102

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Related words

In other languages

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0