辞書 · 名詞
imperativo
imperativo/im.pe.raˈti.vo/
公式語根 imperativ-（2. Oficiala Aldono, 1919）
imperativoは、「命令法」を意味するエスペラントの名詞です。
意味
命令法
Reta Vortaro（ReVo）、GPL 2.0
エスペラント語での定義
- Gramatika modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa propozicio (ekz.: venu!; ne faru tion!); la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en sendependaj aŭ dependaj propozicioj
- imperativo de la dua persono de singularo
- en ĉiuj hebreaj verboj, la finaĵo de la plurala imperativo estas -u: ŝir „kanti“ (aŭ „kanto“) → ŝiru „kantu“ .
参照: subjunktivo, volitivo
- Ordona, nepra formulo de morala devo
- la imperativo de la konscienco
- la morala imperativo estas teorie rekompencenda
Reta Vortaro（ReVo）、GPL 2.0 · reta-vortaro.de
発音
- IPA
- /im.pe.raˈti.vo/
- 音節
- im·pe·ra·TI·vo
- 音声を聞く
- Wikimedia Commons
語の構成
- imperativ語根imperativo
- o語尾名詞
語形変化
| 単数 | 複数 | |
|---|---|---|
| 主格 | imperativo | imperativoj |
| 対格（-n） | imperativon | imperativojn |
ほかの言語では
| English | imperative |
|---|---|
| Español | imperativo |
| Português | imperativo (gramática), imperativo |
| Français | impératif |
| Deutsch | Imperativ, Befehlsform |
| Polski | imperatyw, tryb rozkazujący, nakaz moralny |
| Русский | повелительное наклонение, императив, веление |
| Українська | наказовий спосіб, імператив |
| Nederlands | imperatief, gebiedende wijs |
| Čeština | imperativ, rozkazovací způsob |
| Slovenčina | imperatív, rozkazovací spôsob |
| Magyar | felszólító mód, imperativus, belső erkölcsi parancs |
| 中文 | 祈使语气 |
| Català | imperatiu (subst.) |
| فارسی | وجه امری, ضرورت |
| Беларуская | загадны лад, імпэратыў, загад |
Reta Vortaro（ReVo）、GPL 2.0
発音・語の構成・語形：Esperantopedia、CC BY-SA 4.0
Esperantopediaがお役に立てたなら、サイトを応援することもできます。