imperativo

Значення

наказовий спосібімператив

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Близькі значення: наказо́вий спо́сіб

Англійський Вікісловник (таблиці перекладів), CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org

Визначення мовою есперанто

1. Gramatika modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa propozicio (ekz.: venu!; ne faru tion!); la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en sendependaj aŭ dependaj propozicioj
   • imperativo de la dua persono de singularo
   • en ĉiuj hebreaj verboj, la finaĵo de la plurala imperativo estas -u: ŝir „kanti“ (aŭ „kanto“) → ŝiru „kantu“ .

   див. також: subjunktivo, volitivo

2. Ordona, nepra formulo de morala devo
   • la imperativo de la konscienco
   • la morala imperativo estas teorie rekompencenda

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Вимова

IPA

/im.pe.raˈti.vo/

Склади

im·pe·ra·TI·vo

Послухати

▶ Wikimedia Commons

Будова слова

1. imperativкоріньimperativo
2. oзакінченняіменник

Форми

Іншими мовами

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0