Diccionario · sustantivo

imperativo

imperativo/im.pe.raˈti.vo/

imperativo es una palabra del esperanto (sustantivo) que significa «imperativo».

Significado

imperativo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Significados cercanos: modo imperativo

Wikcionario en inglés (tablas de traducción), CC BY-SA 4.0 · en.wiktionary.org

Gramatika modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa propozicio (ekz.: venu!; ne faru tion!); la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en sendependaj aŭ dependaj propozicioj
- imperativo de la dua persono de singularo
- en ĉiuj hebreaj verboj, la finaĵo de la plurala imperativo estas -u: ŝir „kanti“ (aŭ „kanto“) → ŝiru „kantu“ .
véase también: subjunktivo, volitivo
Ordona, nepra formulo de morala devo
- la imperativo de la konscienco
- la morala imperativo estas teorie rekompencenda

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

	singular	plural
sujeto	imperativo	imperativoj
complemento directo (-n)	imperativon	imperativojn

imperativ-

English	imperative
Português	imperativo (gramática), imperativo
Français	impératif
Deutsch	Imperativ, Befehlsform
Polski	imperatyw, tryb rozkazujący, nakaz moralny
Русский	повелительное наклонение, императив, веление
Українська	наказовий спосіб, імператив
Nederlands	imperatief, gebiedende wijs
Čeština	imperativ, rozkazovací způsob
Slovenčina	imperatív, rozkazovací spôsob
Magyar	felszólító mód, imperativus, belső erkölcsi parancs
中文	祈使语气
日本語	命令法
Català	imperatiu (subst.)
فارسی	وجه امری, ضرورت
Беларуская	загадны лад, імпэратыў, загад

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Pronunciación, estructura y formas: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Si Esperantopedia te ha servido, puedes apoyarla.