imperativo

Sens

1. Impératif.

Wiktionnaire, CC BY-SA 4.0 · fr.wiktionary.org

impératif

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Définition en espéranto

1. Gramatika modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa propozicio (ekz.: venu!; ne faru tion!); la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en sendependaj aŭ dependaj propozicioj
   • imperativo de la dua persono de singularo
   • en ĉiuj hebreaj verboj, la finaĵo de la plurala imperativo estas -u: ŝir „kanti“ (aŭ „kanto“) → ŝiru „kantu“ .

   voir aussi: subjunktivo, volitivo

2. Ordona, nepra formulo de morala devo
   • la imperativo de la konscienco
   • la morala imperativo estas teorie rekompencenda

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononciation

IPA

/im.pe.raˈti.vo/

Syllabes

im·pe·ra·TI·vo

Écouter

▶ Wikimedia Commons

Structure du mot

1. imperativracineimperativo
2. oterminaisonnom

Formes

Phrases d’exemple

• La kategoria komparativo estas denaska al homoj, la kategoria imperativo ne.Le comparatif catégorique est inné chez les humains, l’impératif catégorique ne l’est pas. #12148469

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Mots de la même famille

Dans d’autres langues

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0