imperativo

Signifo

1. Gramatika modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa propozicio (ekz.: venu!; ne faru tion!); la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en sendependaj aŭ dependaj propozicioj
   • imperativo de la dua persono de singularo
   • en ĉiuj hebreaj verboj, la finaĵo de la plurala imperativo estas -u: ŝir „kanti“ (aŭ „kanto“) → ŝiru „kantu“ .

   vidu ankaŭ: subjunktivo, volitivo

2. Ordona, nepra formulo de morala devo
   • la imperativo de la konscienco
   • la morala imperativo estas teorie rekompencenda

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA

/im.pe.raˈti.vo/

Silaboj

im·pe·ra·TI·vo

Aŭskultu

▶ Vikimedia Komunejo

Vortfarado

1. imperativradikoimperativo
2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

Ekzemplaj frazoj

• Italalingvaj imperativoj konfuzas min. #11113384
• Tio ne estas la infinitivo, sed la imperativo. #13296584
• Tio estas la imperativo. #13412102
• Streketo necesas ĉe la konfirma formo de la imperativo. #10634645

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

En aliaj lingvoj

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0