Esperantopedia

Vortaro · substantivo

norvego

norvego/norˈve.ɡo/

Oficiala radiko norveg- (8. Oficiala Aldono, 1974)

norvego estas esperanta vorto (substantivo): Ŝtatano de Norvegujo.

Signifo

  1. Ŝtatano de Norvegujo
    • mi lernis ami la Norvegojn, ŝi respondis, kaj mi edziniĝos nur en tia okazo, se mi povos veni Norvegujon .
  2. Homo kun norvega nacieco
    • la batalo kontraŭ la Norvegoj
    • la maljuna estro de l’ norvegoj .

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/norˈve.ɡo/
Silaboj
nor·VE·go
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. norvegradikonorvego
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativonorvegonorvegoj
akuzativo (-n)norvegonnorvegojn

Ekzemplaj frazoj

  • Mi ŝatas la obstinemon de la norvegoj. #1986438
  • Norvegoj vojaĝas pli ol iam ajn antaŭe. #2214065
  • Mi geedziĝis kun norvego kaj havas du infanojn. #1878758
  • He, ni estas norvegoj! Ni ĉiam venas malfrue. #2571286

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

norveg-

En aliaj lingvoj

EnglishNorwegian (subst.)
FrançaisNorvégien, Norvégienne (subst.)
DeutschNorweger
PolskiNorweg, Norweżka
Українськанорвежець
NederlandsNoor
ČeštinaNor
SlovenčinaNór
中文挪威人
日本語ノルウェー人
Românănorvegian
Norsknordmann
Catalànoruec
Беларускаянарвэжаць

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.