Esperantopedia

Vortaro · substantivo

hino

hino/ˈhi.no/

hino estas esperanta vorto (substantivo): Ido de virĉevalo kaj azenino.

Signifo

  1. Ido de virĉevalo kaj azenino
    • la mulo, kiu estas ido de maskla azeno kaj femala ĉevalo, pli similas al azeno ol la hino .

    vidu ankaŭ: mulo

  2. Antikva mezurunuo por likvaĵoj, sesono de bat'o, ĉ 3,7 – 6,5 litroj
    • [donu] kvaronon de hino da vino por verŝoferi
    • peziloj ĝustaj, efo ĝusta, kaj hino ĝusta estu ĉe vi

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/ˈhi.no/
Silaboj
HI·no

Vortfarado

  1. hinradikohino
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativohinohinoj
akuzativo (-n)hinonhinojn

Ekzemplaj frazoj

  • Li estas obstina kiel hino. #1085210
  • Hino estas hibrido inter virĉevalo kaj azenino. #10098467
  • Estas sinjoro Hino, kiu tradukis la libron el la hispana en la japanan. #3323806

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

En aliaj lingvoj

Englishhinny
Portuguêsburro
Françaisbardeau, bardot
DeutschMaulesel, Hin
Italianobardotto
Polskiosłomuł, hin
Русскийлошак
Українськаослюк
Češtinahin, hín
Slovenčinamulica
中文驴骡
Българскимуле
Catalàmul (híbrid de cavall i somera), matxo (híbrid de cavall i somera), in, hin
فارسیقاطر پوزگی، خر پوزگی
Беларускаялашак, гін, хін

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.