Esperantopedia

Vortaro · substantivo

kelto

kelto/ˈkel.to/

Oficiala vorto (10-a Oficiala Aldono)

kelto estas esperanta vorto (substantivo): Ano de keltlingva nacio.

Signifo

  1. Ano de keltlingva nacio
    • „La ŝtona urbo“ de Anna Löwenstein, Romo, jam servutigis rabitajn keltojn
    • preskaŭ ekde la tempo de la koloniado de Islando fare de norvegoj en la 9a jarcento, la destino de la skandinavoj kaj la keltoj (precipe la gaeloj) estis en intima rilato, ĉu tiu de mastroj al sklavoj, ĉu tiu de regantoj kaj korteganoj, ĉu tiu de edzoj kaj edzinoj

    vidu ankaŭ: gaelo, gaŭloj

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/ˈkel.to/
Silaboj
KEL·to
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. keltradikokelto
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativokeltokeltoj
akuzativo (-n)keltonkeltojn

Ekzemplaj frazoj

  • La anglosaksoj forpuŝis la keltojn. #11109315
  • Unue alvenis la keltoj en la sescenta jaro antaŭ Kristo. #7216787
  • La ĝermanoj kaj keltoj havis pantalonojn, sed ne la romianoj. #10045412
  • La germanoj kaj la keltoj havis pantalonojn, la romianoj ne havis. #1328066

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

kelt-

En aliaj lingvoj

EnglishCelt, Kelt
Españolcelta
FrançaisCelte
DeutschKelte
PolskiCelt
Русскийкельт
Українськакельт
NederlandsKelt
ČeštinaKelt
SlovenčinaKelt
Magyarkelta
中文凯尔特人
日本語ケルト人
RomânăCelt
Беларускаякельт

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.