Esperantopedia

Vortaro · substantivo

feliĉo

feliĉo/feˈli.tʃo/

Oficiala radiko feliĉ- (Fundamento, 1905)

feliĉo estas esperanta vorto (substantivo): Sento, stato de plenkontenteco.

Signifo

  1. Sento, stato de plenkontenteco
    • mi sopiras je mia perdita feliĉo .
    • [la] feliĉo de la forgeso
  2. Bonŝanco
    • feliĉon al vi! paco estu […] al via domo
    • kiel nubo foriris mia feliĉo

    vidu ankaŭ: favoro, fortuno, prospero, sukceso

  3. Feliĉa okazaĵo
    • Lea diris: venis feliĉo! kaj ŝi donis al li la nomon Gad
    • ni havis la feliĉon koni […] kamparaninon, al kiu ni ŝuldas la plej belajn rakontojn de nia dua volumo .

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/feˈli.tʃo/
Silaboj
fe·LI·ĉo
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. feliĉradikofeliĉo
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativofeliĉofeliĉoj
akuzativo (-n)feliĉonfeliĉojn

Ekzemplaj frazoj

  • Mia koro estis plena de feliĉo. #435488
  • Tuta ŝia imagita feliĉo dissolviĝis momente. #525910
  • Kiam la feliĉo frapas vian pordon. #541588
  • La patrino angoretas pri mia feliĉo. #557663

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

feliĉ-

En aliaj lingvoj

Englishhappiness, luck, fortune
Españolfelicidad
Portuguêsfelicidade
Françaisbonheur, chance, veine, satisfaction
DeutschGlück, Glücksgefühl, glückliche Fügung
Polskiszczęście
Русскийсчастье, удача
Українськащастя, удача
Nederlandsgeluk
Magyarboldogság, szerencse
中文际遇
日本語幸福
Bahasa Indonesiakebahagiaan, keberuntungan
Беларускаяшчасьце, удача

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.