Esperantopedia

Vortaro · substantivo

ino

ino/ˈi.no/

Oficiala radiko in- (Fundamento, 1905)

ino estas esperanta vorto (substantivo): Vivulo de idonaska sekso.

Signifo

  1. Vivulo de idonaska sekso
    • prenu po sep paroj virbestojn kaj iliajn inojn
    • ĉiuj estas pretaj! […] ankaŭ la inoj kaj infanoj !

    antonimoj: virseksulo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/ˈi.no/
Silaboj
I·no
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. inradikoino
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativoinoinoj
akuzativo (-n)inoninojn

Ekzemplaj frazoj

  • De s-ino Baker ŝteliĝis la monujo. #437320
  • Li diris saluton al la ino. #523136
  • S-ino Parker salutis lin kun rideto. #526372
  • S-ino Smith naskis sian duan infanon. #542900

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

inainismo

En aliaj lingvoj

Englishfemale
Portuguêsfêmea
Françaisfemme, femelle
DeutschFrau (homo), Weibchen (besto aŭ planto)
Polskikobieta, samica
Русскийженщина, самка, существо женского пола
Українськаістота жіночої статі, жінка, баба, самка
Nederlandsvrouw (homo), vrouwtje (besto aŭ planto), wijfje (besto aŭ planto)
Češtinasamice, žena, ženská, ženština
Slovenčinasamica, žena
Magyarnő, nőstény
中文女
日本語女性 (homo), 雌 (besto aŭ planto)
Catalàfemella, dona
Bahasa Indonesiaperempuan, wanita
Беларускаясамка

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.