konjunkcio

Betekenis

1. voegwoord

Wiktionary, CC BY-SA 4.0 · nl.wiktionary.org

Definitie in het Esperanto

1. Senfleksia vorto uzata por kunigi du vortojn, du propoziciojn aŭ du frazojn, ekzemple: anstataŭ, aŭ, ĉar, ĉu, do, ja, kaj, ke, krom, kvankam, kvazaŭ, minus, nek, nu, ol, plus, por, se, sed, tamen
   • la vortoj „por“ kaj „anstataŭ“, uzataj antaŭ infinitivo, havas la sencon ne de pura prepozicio, sed preskaŭ de konjunkcio
   • la konjunkcian uzadon de „ambaŭ“ en la frazo „ni loĝas en Londono ambaŭ en somero kaj en vintro“ mi trovas tute ne aprobinda (estas konsilinde diri: „kiel en somero, tiel ankaŭ en vintro“, aŭ „ne nur en somero, sed ankaŭ en vintro“) .
2. anstataŭ, aŭ, ĉar, ĉu, do, ja, kaj, ke, krom, kvankam, kvazaŭ, minus, nek, nu, ol, plus, por, se, sed, tamen
3. Logika operacio, kiu al du propozicioj asocias la propozicion, kiu estas vera, se kaj nur se ambaŭ estas veraj; rezulto de tiu operacio
   • la konjunkcion de `P` kaj `Q` oni foje signas per `P^^Q` (legu: po kaj kuo).

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Uitspraak

IPA

/kon.junkˈtsi.o/

Lettergrepen

kon·junk·CI·o

Beluisteren

▶ Wikimedia Commons

Woordopbouw

1. konjunkcistamkonjunkcio
2. ouitgangzelfstandig naamwoord

Vormen

In andere talen

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0