Esperantopedia

Vortaro · substantivo

diboĉo

diboĉo/diˈbo.tʃo/

Oficiala radiko diboĉ- (Fundamento, 1905)

diboĉo estas esperanta vorto (substantivo): Konduto de diboĉanto.

Signifo

  1. Konduto de diboĉanto
    • la tagoj pasadis por ili en senhontaj diboĉoj por la honoro de la diino Astarte
    • [en la festenejo] bruis ridado kaj […] tie regis diboĉado kaj drinkado

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/diˈbo.tʃo/
Silaboj
di·BO·ĉo
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. diboĉradikodiboĉo
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativodiboĉodiboĉoj
akuzativo (-n)diboĉondiboĉojn

Ekzemplaj frazoj

  • Li sin ĵetis en voluptajn diboĉojn. #3370209
  • La fraŭloj faris buntan diboĉon. #775510
  • La diboĉoj de la princo ŝancelis lian tronon. #1352247
  • Pli bone estas sana diboĉo, ol malordema sano. #7031232

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

diboĉ-

En aliaj lingvoj

Englishdebauch, debauchery, orgy
Françaisdébauche
DeutschSchwelgerei, Prasserei, Ausschweifung, Orgie
Polskirozpusta, hulanka, nierząd, rozwiązłość
Русскийдебош, разгул, загул, разврат
Українськагульба, гульня, гулянка, розпуста
中文狂欢
日本語放蕩
Românăanarhie
עבריתהוֹלֵלוּת
Беларускаяраспуста, буянства, дэбашырства

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.