Esperantopedia

Dizionario · sostantivo

vokativo

vokativo/vo.kaˈti.vo/

Radice ufficiale vokativ- (2. Oficiala Aldono, 1919)

vokativo è una parola dell’esperanto (sostantivo) che significa «vocativo».

Significato

vocativo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Definizione in esperanto

  1. En kelkaj lingvoj, kazo indikanta la alparolatan personon
    • [en] la titolo „Dio, benu Usonon!“, […] pro la komo, „Dio” estas interpretenda ne kiel subjekto, sed kiel vokativo, […] (kiel en la rusa formulo Boĵe, carja ĥrani)
    • la ĉeĥa kiel fleksia lingvo uzas 7 deklinaciajn kazojn: 1. nominativo (žena virino) 2. genitivo (ženy de virino) 3. dativo (ženě al virino) 4. akuzativo (ženu virinon) 5. vokativo (ženo! virino!) 6. lokativo (ženě pri virino) 7. instrumentalo (ženou per virino) .

    sinonimi: vokkazo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Pronuncia

IPA
/vo.kaˈti.vo/
Sillabe
vo·ka·TI·vo

Struttura della parola

  1. vokativradicevokativo
  2. odesinenzasostantivo

Forme

singolareplurale
soggettovokativovokativoj
complemento oggetto (-n)vokativonvokativojn

In altre lingue

Englishvocative case, vocative
Españolcaso vocativo, vocativo
Portuguêscaso vocativo, vocativo
Françaisvocatif
DeutschVokativ, Anredefall, fünfter Fall
Polskiwołacz
Русскийзвательный падеж
Українськакличний відмінок, клична форма
Nederlandsvocatief, vocativus, vijfde naamval
Češtinapátý pád, vokativ
Slovenčinapiaty pád, vokatív
Magyarmegszólító eset
中文呼格
日本語呼格
Българскивокатив, звателен падеж
Norskvokativ
Ελληνικάκλητική πτώση, κλητική
Catalàvocatiu
עבריתיחסת הקריאה
한국어호격
Беларускаяклічны склон

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Pronuncia, struttura e forme: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia ti è stata utile, puoi sostenerla.