Esperantopedia

Diccionario · sustantivo

vokativo

vokativo/vo.kaˈti.vo/

Raíz oficial vokativ- (2. Oficiala Aldono, 1919)

vokativo es una palabra del esperanto (sustantivo) que significa «caso vocativo».

Significado

caso vocativovocativo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Definición en esperanto

  1. En kelkaj lingvoj, kazo indikanta la alparolatan personon
    • [en] la titolo „Dio, benu Usonon!“, […] pro la komo, „Dio” estas interpretenda ne kiel subjekto, sed kiel vokativo, […] (kiel en la rusa formulo Boĵe, carja ĥrani)
    • la ĉeĥa kiel fleksia lingvo uzas 7 deklinaciajn kazojn: 1. nominativo (žena virino) 2. genitivo (ženy de virino) 3. dativo (ženě al virino) 4. akuzativo (ženu virinon) 5. vokativo (ženo! virino!) 6. lokativo (ženě pri virino) 7. instrumentalo (ženou per virino) .

    sinónimos: vokkazo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Pronunciación

IPA
/vo.kaˈti.vo/
Sílabas
vo·ka·TI·vo
Escuchar
Wikimedia Commons

Estructura de la palabra

  1. vokativraízvokativo
  2. odesinenciasustantivo

Formas

singularplural
sujetovokativovokativoj
complemento directo (-n)vokativonvokativojn

En otros idiomas

Englishvocative case, vocative
Portuguêscaso vocativo, vocativo
Françaisvocatif
DeutschVokativ, Anredefall, fünfter Fall
Italianovocativo
Polskiwołacz
Русскийзвательный падеж
Українськакличний відмінок, клична форма
Nederlandsvocatief, vocativus, vijfde naamval
Češtinapátý pád, vokativ
Slovenčinapiaty pád, vokatív
Magyarmegszólító eset
中文呼格
日本語呼格
Българскивокатив, звателен падеж
Norskvokativ
Ελληνικάκλητική πτώση, κλητική
Catalàvocatiu
עבריתיחסת הקריאה
한국어호격
Беларускаяклічны склон

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Pronunciación, estructura y formas: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Si Esperantopedia te ha servido, puedes apoyarla.