Esperantopedia

Vortaro · substantivo

kvieto

kvieto/kviˈe.to/

Oficiala radiko kviet- (Fundamento, 1905)

kvieto estas esperanta vorto (substantivo): Stato de io aŭ iu kvieta, paca.

Signifo

  1. Stato de io aŭ iu kvieta, paca
    • mi ne havas kvieton, mi ne havas ripozon, trafis min kolero
    • tia kvieto trankviligas kaj igas sonĝi
  2. Stato de objekto, kiam ĝi havas nulan rapidon rilate al iu bazo
    • kvietmaso (maso de objekto en stato de kvieto) .

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/kviˈe.to/
Silaboj
kvi·E·to
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. kvietradikokvieto
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativokvietokvietoj
akuzativo (-n)kvietonkvietojn

Ekzemplaj frazoj

  • La harmonio estas bazo de kvieto. #926174
  • Kvazaŭ transmonda estas tiu ĉi kvieto. #2750118
  • Preterveturanta aŭto subite perturbis la kvieton. #2784061
  • Mi bezonas kvieton, kiam mi legas. #5662328

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

kviet-

En aliaj lingvoj

Englishrest, restfulness
Españolquietud, sosiego, tranquilidad, reposo (estado de)
Françaiscalme (subst.), repos (immobilité)
DeutschRuhe, Gemütsruhe, Gelassenheit, Bewegungslosigkeit
Polskibezruch, cichość, spokój
Русскийспокойствие, покой, состояние покоя
Українськатиша, спокій, лагідність
Nederlandsrust, kalmte, bewegingloosheid, roerloosheid
Češtinaklid, klidnost, poklid, usmířenost
Slovenčinapokoj (stav duše)
Magyarnyugalom, nyugalmi állapot
中文镇静, 安
日本語静けさ
Românăimobilizat, liniște, seninătate
Bahasa Indonesiakeamanan, kedamaian, kekararan, ketenangan
Беларускаяспакой, супакой

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.