Vortaro · substantivo
bienulo
bienulo/bi.eˈnu.lo/
Oficiala radiko bien- (Fundamento, 1905)
bienulo estas esperanta vorto (substantivo): bienmastro.
Signifo
- bienmastro
- li ne volas ke lia edzino estu kuiristine vestita, kaj ke mi devos nepre „superi ĉiujn bienulinojn“ .
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de
Prononco
- IPA
- /bi.eˈnu.lo/
- Silaboj
- bi·e·NU·lo
- Aŭskultu
- Vikimedia Komunejo
Vortfarado
- bienradikobieno
- ulsufiksopersono
- ofinaĵosubstantivo
Formoj
| singularo | pluralo | |
|---|---|---|
| nominativo | bienulo | bienuloj |
| akuzativo (-n) | bienulon | bienulojn |
Ekzemplaj frazoj
- La bienulo ŝatis igi ilin okupitaj. #2184671
- La bienulo kontraktis kun la nova luanto. #583543
- La meza filo iĝis bienulo. #2043497
- La bienulo provas buterigi lakton. #13572070
Tatoeba, CC BY 2.0 FR
Parencaj vortoj
bien-
- -o
- -ul- persono
bienulo
- -eg- pligrandigo
- kunmetaĵoj
En aliaj lingvoj
| Polski | ziemianin |
|---|---|
| Русский | помещик |
| Українська | поміщик, дідич |
| Čeština | gruntovník, statkář |
| Slovenčina | statkár |
| 日本語 | 領主 |
| עברית | בעל משק |
| Bahasa Indonesia | pemilik lahan |
| Беларуская | абшарнік, памешчык |
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0
Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0
Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.