Vortaro · substantivo
knalo
knalo/ˈkna.lo/
knalo estas esperanta vorto (substantivo): Sono de eksplodo, de ekbato.
Signifo
- Sono de eksplodo, de ekbato
- mi aŭdis teruran knalon kaj krakadon
- knalo vekis malbonaŭgure la vilaĝanojn .
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de
Prononco
- IPA
- /ˈkna.lo/
- Silaboj
- KNA·lo
Vortfarado
- knalradikoknalo
- ofinaĵosubstantivo
Formoj
| singularo | pluralo | |
|---|---|---|
| nominativo | knalo | knaloj |
| akuzativo (-n) | knalon | knalojn |
Ekzemplaj frazoj
- Ĝi eksplodis kun granda knalo. #428313
- Li puŝe fermis la pordon kun laŭta knalo. #4552872
- Mi aŭdis laŭtan knalon. #13475798
- Kiam li enpaŝis ekatentiĝis la sonon de klakoj kaj knaloj el la najbara ĉambro. #5033050
Tatoeba, CC BY 2.0 FR
Parencaj vortoj
knal-
- -o
knalo
- pra- antikva, generacio pli fora
- kunmetaĵoj
En aliaj lingvoj
| English | bang |
|---|---|
| Français | claquement (détonation), détonation |
| Deutsch | Knall |
| Polski | huk, trzask, wybuch |
| Nederlands | knal |
| Čeština | třesk, výbuch |
| Slovenčina | rachot, tresk |
| 中文 | 咣 |
| Română | bubuit, explozie |
| Català | espetec, baluern |
| Беларуская | грукат, выбух (гук) |
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0
Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0
Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.