Esperantopedia

Vortaro · substantivo

bonulo

bonulo/boˈnu.lo/

Oficiala radiko bon- (Fundamento, 1905)

bonulo estas esperanta vorto (substantivo): Virtulo.

Signifo

  1. Virtulo
    • iru la vojon de bonuloj, kaj sekvu la paŝosignojn de piuloj
    • la okuloj de la Eternulo […] vidas la malbonulojn kaj bonulojn
  2. Bonkora kaj simplanima homo
    • mi ektiris lin je la lango, kaj la bonulo ĉion elbabilis
    • li senbezone legas versaĵojn kaj ne estas tre sperta en la terkulturado, sed li estas bonulo

    vidu ankaŭ: naivulo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/boˈnu.lo/
Silaboj
bo·NU·lo
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. bonradikobono
  2. ulsufiksopersono
  3. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativobonulobonuloj
akuzativo (-n)bonulonbonulojn

Ekzemplaj frazoj

  • En sia koro li estas bonulo. #754911
  • Mi pensas, ke li estas bonulo. #786967
  • Kiom mi scias, li estas bonulo. #1867258
  • Ĉu veras, ke vi estas bonulo? #4390234

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

bon-

En aliaj lingvoj

Españolhombre de bien, hombre bueno
Françaishomme de bien, brave homme
Deutschguter Mensch, Gutmensch, schlichtes Gemüt
Polskidobry człowiek
Русскийхороший человек, добряк, добрый человек
Українськадобряк
Nederlandsgoed mens, goeierd
Češtinadobrák
Slovenčinadobrák
中文恩人
日本語善人
עבריתאיש טוב
Bahasa Indonesiaorang baik, orang bagus
Kiswahilimtu mzuri
Беларускаядобры чалавек

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.