Vortaro · substantivo
meritulo
meritulo/me.riˈtu.lo/
Oficiala radiko merit- (Fundamento, 1905)
meritulo estas esperanta vorto (substantivo): Iu, kiu akiris meritojn.
Signifo
- Iu, kiu akiris meritojn
- Cseh okupis la unuan lokon […], sekvas Kalocsay, Lapenna, Tonkin, Baghy kaj Privat, […] sep merituloj en neniu respondo estas je la unua loko
- privatigo en Kroatio estis realigita tiel, ke ĉiuj valoroj estis disdonitaj al merituloj por la nova ŝtato – do laŭ la feŭda maniero .
vidu ankaŭ: eminentulo, gravulo, korifeo, laŭreato
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de
Prononco
- IPA
- /me.riˈtu.lo/
- Silaboj
- me·ri·TU·lo
Vortfarado
- meritradikomerito
- ulsufiksopersono
- ofinaĵosubstantivo
Formoj
| singularo | pluralo | |
|---|---|---|
| nominativo | meritulo | merituloj |
| akuzativo (-n) | meritulon | meritulojn |
Ekzemplaj frazoj
- Neniam verdiru al ne-merituloj. #1740883
- Meritulo enlitiĝas kun la porkoj kaj ellitiĝas kun la kokinoj. #1637580
Tatoeba, CC BY 2.0 FR
Parencaj vortoj
En aliaj lingvoj
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0
Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0
Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.