Esperantopedia

Vortaro · substantivo

surdulo

surdulo/surˈdu.lo/

Oficiala radiko surd- (Fundamento, 1905)

surdulo estas esperanta vorto (substantivo): Homo kiu ne aŭdas aŭ ne bone aŭdas.

Signifo

  1. Homo kiu ne aŭdas aŭ ne bone aŭdas
    • ne malbenu surdulon, kaj antaŭ blindulo ne kuŝigu falilon
    • mi estas kiel surdulo kaj ne aŭdas

    supernocio: kriplulo

  2. Homo kiu obstine malvolas aŭdi, akcepti, konsenti, komplezi
    • prediki al surduloj (vane peni por persvadi) .

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/surˈdu.lo/
Silaboj
sur·DU·lo

Vortfarado

  1. surdradikosurda
  2. ulsufiksopersono
  3. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativosurdulosurduloj
akuzativo (-n)surdulonsurdulojn

Ekzemplaj frazoj

  • Li iras al lernejo por surduloj. #575380
  • Tiutempe ne ekzistis lernejoj por surduloj. #1342671
  • Ĉu vi estas surdulo aŭ stultulo? #2968864
  • Surduloj estas pli izolitaj ol blinduloj. #5312359

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

surd-

En aliaj lingvoj

Englishdeaf person
Españolsordo
Françaissourd (subst.)
DeutschGehörloser, Tauber (Gehörloser)
Italianosordo (sost.)
Polskigłuchy, niesłyszący
Русскийглухой (в знач. сущ.)
Українськаглухий (у знач.ім.)
Nederlandsdove, hardhorige
Češtinahluchý člověk
Slovenčinahluchý človek
Magyarsiket, süket, süket ember, érzéketlen ember
中文聋人
日本語耳の不自由な人
Catalàsord
Bahasa Indonesiaorang tuli, orang tunarungu, orang nirempati
Беларускаяглухі (наз.), глушэц (чалавек)

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.