Esperantopedia

Vortaro · substantivo

hulo

hulo/ˈhu.lo/

hulo estas esperanta vorto (substantivo): Mara ondomovo, estiĝanta sen ŝaŭmrompiĝo.

Signifo

  1. Mara ondomovo, estiĝanta sen ŝaŭmrompiĝo
    • mirinda loko estas la erikejo, — li diris ĉirkaŭrigardante al la ondanta montetaro, longaj verdaj huloj kun krestoj el zigzaga granito suprenŝaŭmantaj je fantaziaj sputoj
    • popolamaso muĝanta kiel hulo .
  2. La ĉefa strukturo kaj floskorpo de ŝipo aŭ de hidroplano.

    vidu ankaŭ: fuzelaĝo, ŝelo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/ˈhu.lo/
Silaboj
HU·lo

Vortfarado

  1. hulradikohulo
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativohulohuloj
akuzativo (-n)hulonhulojn

Ekzemplaj frazoj

  • Krom densa nebulo estis forta hulo. #3011073
  • La hulo de la ŝipo estas damaĝita. #12240834
  • Ne estas indiko de damaĝo de la hulo. #12240841

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

En aliaj lingvoj

Englishswell, hull
Portuguêscasco, quilha
Françaishoule, coque
DeutschDünung, Schiffskörper
Italianoscafo
Polskimartwa fala, kadłub
Русскиймёртвая зыбь, корпус, фюзеляж
Українськабрижі, хвилювання (на морі), корпус, фюзеляж
Nederlandsromp, scheepsromp
Češtinavlnění, čeření
Slovenčinagondola lietadla, trup, člnku
中文澜, 船身
日本語船体
Catalàonatge, oneig, buc (d'un vaixell, d'un avió)
Беларускаязыб, зыбаньне, корпус (карабля, гідрапляна)

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.