Esperantopedia

Vortaro · substantivo

miro

miro/ˈmi.ro/

Oficiala radiko mir- (Fundamento, 1905)

miro estas esperanta vorto (substantivo): Impreso sentita de tiu, kiu miras.

Signifo

  1. Impreso sentita de tiu, kiu miras
    • kion mi vidas! diris ŝia patrino kun grandega miro
    • kun miro ili rigardas unu alian

    vidu ankaŭ: konfuzo, konsterno, miraklo, sensacio, surprizo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/ˈmi.ro/
Silaboj
MI·ro
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. mirradikomiro
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativomiromiroj
akuzativo (-n)mironmirojn

Ekzemplaj frazoj

  • Kun senparola miro mi aŭskultis ŝin. #1632481
  • La policistino rigardis min kun miro. #1634521
  • Kaj miro kaptas la ĉirkaŭajn popolanojn. #1688546
  • Je nia miro li formanĝis ĉion. #3128269

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

mir-

En aliaj lingvoj

Englishwonder, amazement, astonishment, awe
Españolmaravilla
Françaisémerveillement, surprise
DeutschVerwunderung, Erstaunen
Polskizdziwienie
Русскийудивление
Українськацікаво
Nederlandsverwondering
Češtinadiv, mirabilium, podivnost
Slovenčinadiv, podivuhodnosť
Magyarcsodálkozás
中文神迹
日本語不思議
Hrvatskipitam
Slovenščinasprašujem se
Lietuviųnenuostabu
Latviešubrīnums
Eestihuvitav
Danskspekulerer
Íslenskafurða
Galegopregunto
Euskaragaldetzen
العربيةعجب
हिन्दीआश्चर्य
বাংলাআশ্চর্যের
اردوحیرت ہے
한국어궁금
Tiếng Việttự hỏi

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.