Esperantopedia

Vortaro · substantivo

novulo

novulo/noˈvu.lo/

Oficiala radiko nov- (Fundamento, 1905)

novulo estas esperanta vorto (substantivo): Homo nova en iu afero, okupo, loko.

Signifo

  1. Homo nova en iu afero, okupo, loko (kun ofta implicaĵo: ne sperta pri ties kutimoj kaj agmanieroj, komencanto)
    • en la lernejo de la praktiko de vivo kaj en la malgaja anaro, kiu vagas tra la mondo sub la standardo de mizero, Marta estis novulino, kvankam novulino jam multe suferinta
    • li svingis la manon al la indiana tendaro, kie la mestizo firme alrigardis, penante ekkoni la novulojn

    sinonimoj: komencanto, laiko

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/noˈvu.lo/
Silaboj
no·VU·lo
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. novradikonova
  2. ulsufiksopersono
  3. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativonovulonovuloj
akuzativo (-n)novulonnovulojn

Ekzemplaj frazoj

  • Ĉu vi estas novulo ĉi tie? #592469
  • Ĉu vi tie ĉi estas novulo? #610854
  • La novulo gajnis la unuan premion. #636866
  • La novulo balbutis, kiam li ekscitiĝis. #715746

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

nov-

En aliaj lingvoj

Englishnovice, newbie, greenhorn, newcomer
Españolprincipiante
Françaisdébutant (subst.), nouveau (subst.)
DeutschNeuling
Polskinowicjusz
Русскийновичок
Українськановачок
Nederlandsnieuweling
Češtinanovic, nováček
Slovenčinanováčik
Magyarkezdő
中文新手
日本語新人
Românăucenic
Bahasa Indonesiapemula, pendatang baru
Беларускаяпачатковец

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.