Esperantopedia

Vortaro · substantivo

kondamnito

kondamnito/kon.damˈni.to/

Oficiala radiko kondamn- (Fundamento, 1905)

kondamnito estas esperanta vorto (substantivo): Iu, kiun oni kondamnis.

Signifo

  1. Iu, kiun oni kondamnis
    • se ia timo kaptis la korojn (de la spektantoj en la areno), ĝi estis nur la timo, ĉu la turmentoj egalos la krimojn de tiuj malhumanaj kondamnitoj
    • la vorto juĝistaro estis vorto, kiun la ekskondamnito (persono kondamnita kaj poste malkondamnita aŭ plenuminta sian punon) ne povis aŭdi sen impreso de timado

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/kon.damˈni.to/
Silaboj
kon·dam·NI·to

Vortfarado

  1. kondamnradikokondamno
  2. itsufiksopasiva, pasinta
  3. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativokondamnitokondamnitoj
akuzativo (-n)kondamnitonkondamnitojn

Ekzemplaj frazoj

  • La kondamnito trenis sin tra la tagoj. #1043124
  • La kondamnito subite ĵetiĝis surgenuen. #1204857
  • La defendanto petis pardonon por la kondamnito. #2317217
  • La kondamnito vivis nure per pano kaj akvo. #988842

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

kondamn-

En aliaj lingvoj

Englishcondemned (person)
Portuguêscondenado
Françaiscondamné
DeutschVerdammter
Polskiskazaniec
Русскийосуждённый, приговорённый (сущ.)
Nederlandsveroordeelde
Češtinaodsouzenec, odsouzený čl., trestanec
Slovenčinaodsúdenec, trestanec
Magyarelítélt
中文犯人
日本語受刑者
Românăpușcăriaș
Bahasa Indonesiaorang terkutuk, terdakwa
Беларускаяасуджаны (наз.), прысуджаны (наз.)

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.