Vortaro · substantivo
stoikulo
stoikulo/sto.iˈku.lo/
Oficiala radiko stoik- (2. Oficiala Aldono, 1919)
stoikulo estas esperanta vorto (substantivo): Homo kun stoika karaktero.
Signifo
- Homo kun stoika karaktero
- la klaŭno Gilles estas sangmalvarma stoikulo, sed ĉiam bonhumora, eĉ sen vorto, sen pasio, preskaŭ sen la vizaĝo .
- Stoikisto
- Kriterion de la vero klopodis trovi jam la stoikuloj .
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de
Prononco
- IPA
- /sto.iˈku.lo/
- Silaboj
- sto·i·KU·lo
Vortfarado
- stoikradikostoika
- ulsufiksopersono
- ofinaĵosubstantivo
Formoj
| singularo | pluralo | |
|---|---|---|
| nominativo | stoikulo | stoikuloj |
| akuzativo (-n) | stoikulon | stoikulojn |
Ekzemplaj frazoj
- Jen li estas diboĉa epikuristo, jen li aperas kiel obstina stoikulo. #1447267
Tatoeba, CC BY 2.0 FR
Parencaj vortoj
stoik-
- -a
- -ul- persono
stoikulo
En aliaj lingvoj
| Français | stoïque (subst.) |
|---|---|
| Русский | стоик |
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0
Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0
Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.