Vortaro · substantivo
virtulo
virtulo/virˈtu.lo/
Oficiala radiko virt- (Fundamento, 1905)
virtulo estas esperanta vorto (substantivo): Tiu, kiu posedas virton, kiu volonte….
Signifo
- Tiu, kiu posedas virton, kiu volonte agas bone
- virtulo kompatos la vivon de sia bruto
- amikeco kun virtuloj estas ĉiam fruktoplena; tial oni loĝu ĉiam kun la virtuloj .
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de
Prononco
- IPA
- /virˈtu.lo/
- Silaboj
- vir·TU·lo
Vortfarado
- virtradikovirto
- ulsufiksopersono
- ofinaĵosubstantivo
Formoj
| singularo | pluralo | |
|---|---|---|
| nominativo | virtulo | virtuloj |
| akuzativo (-n) | virtulon | virtulojn |
Ekzemplaj frazoj
- Virtulojn oni estimu, malvirtulojn oni povas ami. #7530445
- Li estas virtulo. #752488
- Mi vidis virtulon forlasita kaj liajn infanojn petantaj panon. #2212387
- Laŭ saĝaĵo la amikeco de virtulo estas tiel simpla kiel akvo. #3401239
Tatoeba, CC BY 2.0 FR
Parencaj vortoj
virt-
- -o -a
- -ul- persono
virtulo malvirtulo
- -ig- kaŭzi, igi
- mal- malo, kontraŭo
En aliaj lingvoj
| Français | homme de bien |
|---|---|
| 中文 | 君子 |
| 日本語 | 有徳者 |
| Bahasa Indonesia | gunawan, budiman, sujana, orang bajik |
| Беларуская | шляхетны чалавек, праўднік |
Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0
Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0
Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.