Esperantopedia

Vortaro · substantivo

silento

silento/siˈlen.to/

Oficiala radiko silent- (Fundamento, 1905)

silento estas esperanta vorto (substantivo): Stato de iu aŭ io, kiu silentas.

Signifo

  1. Stato de iu aŭ io, kiu silentas
    • kiam fariĝis granda silento, li parolis al ili en la Hebrea lingvo
    • estis nokto, kaj ĉie regis silento

    vidu ankaŭ: kvieto, trankvilo

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

Prononco

IPA
/siˈlen.to/
Silaboj
si·LEN·to
Aŭskultu
Vikimedia Komunejo

Vortfarado

  1. silentradikosilento
  2. ofinaĵosubstantivo

Formoj

singularopluralo
nominativosilentosilentoj
akuzativo (-n)silentonsilentojn

Ekzemplaj frazoj

  • Parolo estas arĝento, oron similas silento. #443387
  • Mi interpretis lian silenton kiel konsenton. #534313
  • Li pritaksis mian silenton kiel konsento. #551136
  • Per mono eĉ silento fariĝas elokvento. #649398

Tatoeba, CC BY 2.0 FR

Parencaj vortoj

silent-

En aliaj lingvoj

Englishsilence
Españolsilencio
Françaissilence
DeutschStille
Italianosilenzio
Polskicisza, bezruch, spokój
Русскиймолчание, тишина
Українськамовчання, тиша, спокій
Nederlandsstilte
Češtinahud. pomlka, mlčení, silentium, ticho
Slovenčinamlčanie
Magyarcsend
日本語沈黙
Catalàsilenci
فارسیسکوت
Bahasa Indonesiakeheningan, kelengangan, kesenyapan, kesepian
Беларускаямаўчаньне, цішыня

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Prononco, vortfarado kaj formoj: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Se Esperantopedia helpis vin, vi povas subteni ĝin.