Diccionari · nom

imperativo

imperativo/im.pe.raˈti.vo/

En esperanto, imperativo (nom) significa “imperatiu”.

Significat

imperatiu (subst.)

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Gramatika modo, per kiu multaj lingvoj esprimas la ordonon en sendependa propozicio (ekz.: venu!; ne faru tion!); la imperativo tradukiĝas en Esperanto per la u-modo, kiu estas pli larĝsenca kaj esprimas ĝenerale deziron aŭ volon en sendependaj aŭ dependaj propozicioj
- imperativo de la dua persono de singularo
- en ĉiuj hebreaj verboj, la finaĵo de la plurala imperativo estas -u: ŝir „kanti“ (aŭ „kanto“) → ŝiru „kantu“ .
mira també: subjunktivo, volitivo
Ordona, nepra formulo de morala devo
- la imperativo de la konscienco
- la morala imperativo estas teorie rekompencenda

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0 · reta-vortaro.de

IPA: /im.pe.raˈti.vo/
Síl·labes: im·pe·ra·TI·vo
Escolta: Wikimedia Commons · enregistrament: Robin van der Vliet, CC BY-SA 4.0

	singular	plural
subjecte	imperativo	imperativoj
objecte (-n)	imperativon	imperativojn

imperativ-

English	imperative
Español	imperativo
Português	imperativo (gramática), imperativo
Français	impératif
Deutsch	Imperativ, Befehlsform
Polski	imperatyw, tryb rozkazujący, nakaz moralny
Русский	повелительное наклонение, императив, веление
Українська	наказовий спосіб, імператив
Nederlands	imperatief, gebiedende wijs
Čeština	imperativ, rozkazovací způsob
Slovenčina	imperatív, rozkazovací spôsob
Magyar	felszólító mód, imperativus, belső erkölcsi parancs
中文	祈使语气, 命令式
日本語	命令法, 命令
فارسی	وجه امری, ضرورت
Беларуская	загадны лад, імпэратыў, загад

Reta Vortaro (ReVo), GPL 2.0

Pronunciació, estructura i formes: Esperantopedia, CC BY-SA 4.0

Si Esperantopedia t’ha ajudat, pots donar-hi suport.